Тавилангаас үүдсэн бодол

Өчигдөр орой эхлүүлээд орой талд нь хүргээд орхисон. Өнөөдөр унтахын өмнө үргэлжлүүлээд дуусгачих байх. хэхэ, ном уншиж байхдаа бүр эхэр татаад уйлдаг гэнээ. Хавь ойрд ингэж номонд орж уншаагүй юм шигээ.

Жирийн байтугай жирэмсэн хүнд ч тохиолдож болох бүх л амьдралын асуудлууд... :P Өмнө уншиж байсан номууд нэг үзэгдлээс нөгөөд, нэг хүний бодлоос нөгөө хүний бодолд шилжихийн өмнө шинэ бүлэг, үгүй ядахдаа л шинэ хуудас эхлүүлдэг... гэтэл энэ номонд тийм зүйл байхгүй. Сайхан холиод л явчихсан. Гэлээ гээд төөрч будилаад, эргэж буцаад байх зүйлгүй. Тийм уран яруу үг хэллэг байхгүй хирнээсээ салахгүй уншаад л уншаад л дуусгачихаар. Ер нь уран зохиолын бичлэгийн хэв маягт ийм талруугаа өөрчлөгдөөд байгаа байх тийм үү. 

Хэл бол аяндаа цэгцрэх тогтолцоо гээд А. Саруул-Эрдэнэ доктор нэг илтгэл тавьж байсан, тэрэн шиг утга зохиол ч гэсэн энгийн тал руугаа хөгжөөд байгаа юм болов уу. Эсвэл би сугарч үлдчихээд :P ... хэхэхэ, өөрийгөө мөн их юманд бодов оо би. Ганц ном тал уншчихсанаа юу гэж бодоод байгаам :P

За дээшээ яваад гарчигаа сольчий. Номны ревью бичих гэж орж ирснээ хадуурчихаж. Номынхоо талаар дараа л тухтай бичий даа.